 |
|
Klik op bovenstaande thumbnails om de foto in een groter formaat weer te geven. |
Doelstelling
Het complex, oorspronkelijk Kraamkliniek en School voor Vroedvrouwen
(1913) is in de jaren ‘70 van de vorige eeuw gewijzigd in Kantongerecht.
Het complex kwam einde jaren ‘90 ter beschikking voor herontwikkeling.
Het complex kende een redelijk gaaf exterieur, maar het interieur was op
veel plaatsen drastisch aangepast. Het PvE ging uit van Herbestemming
en dat hield in het herstel van het casco en exterieur en de inrichting
tot woongebouw. De eerste fase uitvoering betrof dan ook herstel van
het oorspronkelijke, monumentale exterieur inclusief de parkeergarage;
daartoe werd de ‘tussenbouw’ aan de voorzijde gesloopt. Fase twee betrof de inrichting met appartementen, dus een geheel nieuw inbouwpakket en nieuwe installaties.
Prijzenswaardigheden
De Magistraat is een monumentaal gebouw op een markante plek nabij
het centrum van Rotterdam en het centrum ontbeert dit type gebouwen
in hoge mate. De inzet van alle partijen was met de reconstructie van dit
gebouw het oorspronkelijk stedenbouwkundig profiel te herstellen en zo
een positieve bijdrage te leveren aan de openbare ruimte.
Rol van de bewoners/gebruikers
Daar het een herontwikkeling betrof van een kantoorgebouw (voormalig
Kantongerecht), waren er geen (toekomstige) bewoners bekend. Met de
ontwikkelaars (woningcorporatie De Nieuwe Unie en De Groene Groep),
de architect en het bouwteam is intensief overleg gevoerd over de
indeling van de appartementen; met Domus Magnus is de indeling voor
ouderenhuisvesting vastgesteld.
Innovatie en bijzondere kenmerken
Het gebouw verkeerde aan het begin van het proces in een deplorabele
toestand; leegstand en een felle brand in het middendeel eisten hun tol.
Het gebouw ligt aan de rand van het “Oude Westen” aan een zeer drukke weg (geluidbelasting). Parkeren op eigen terrein was een voorwaarde. Het parkeren is opgelost door een parkeergarage onder het voorterrein te maken en de nieuwe tuinmuur is tevens geluidscherm. Door de vele (voorgaande) aanpassingen in de structuur van het interieur, was de ontwerpopgave ingewikkeld om te komen tot goede, toegankelijke appartementen; om te komen tot de bouwvergunning was veel overleg en inventiviteit vereist. Niet het inbouwpakket, noch het inpassen van alle installaties was het kenmerk van deze herbestemming. Wat als een rode draad door de planvorming en uitvoering bleef lopen was de reconstructie van de oorspronkelijke uitstraling: “De parel aan het Oude Westen”. |
|
|
|
|
|
